Niektóre z najbardziej niebezpiecznych i nieprzewidywalnych reżimów już pozyskały albo usiłują pozyskać broń masowego rażenia. Ponadto reżimy te opracowują i/lub pozyskują pociski balistyczne o coraz większych zasięgach, ładunkach użytecznych, celności oraz zaawansowaniu technicznym jako środki przenoszenia. Te właśnie reżimy mogą w przyszłości użyć swego uzbrojenia o asymetrycznym charakterze do realizacji własnych celów, stosując w różnych kombinacjach siłę, przymus i zastraszanie, co w przeszłości już się zdarzało.
Dzisiejsze zagrożenia atakiem balistycznym ze strony potencjalnie wrogich państw różnią się zasadniczo od zagrożeń i ryzyka występującego w czasach zimnej wojny. Stany Zjednoczone w odpowiedzi na tę sytuację wprowadzają do uzbrojenia ograniczone środki obrony o czysto defensywnym charakterze. W naszej kompleksowej strategii zwalczania broni masowego rażenia elementy obrony przeciwrakietowej stanowią tylko jeden element wieloaspektowego podejścia, które obejmuje dyplomację, kontrolę eksportu, pomoc w redukcji zagrożeń, porozumienia o nieproliferacji i programy przeciwdziałania proliferacji. Jednocześnie system obrony przeciwrakietowej stanowi ostateczną polisę ubezpieczeniową, w przypadku gdyby pozostałe elementy naszej strategii zawiodły. Historia uczy, że mimo wszelkich wysiłków z naszej strony wolny świat będzie musiał stawiać czoło zaskakującym działaniom zbrojnym, a także niepowodzeniom dyplomatycznym, wywiadowczym, czy w zakresie odstraszania. Dlatego też elementy systemu obrony przeciwrakietowej stająsię coraz bardziej niezbędnym rozwiązaniem. Z jednej strony wzmacniają one działanie odstraszające, a z drugiej chronią nas w przypadku, gdy odstraszanie zawiedzie.
W związku z rosnącym zagrożeniem atakiem przy użyciu pocisków balistycznych konieczne stało się opracowanie i rozmieszczenie elementów systemu obrony przeciwrakietowej, które byłyby wstanie chronić nie tylko terytorium Stanów Zjednoczonych i wojsk amerykańskich rozlokowanych poza granicami USA, ale także naszych przyjaciół i sprzymierzeńców. Bezpieczeństwo transatlantyckie jest niepodzielne. Lekcje płynące z historii uczą nas, że wyłączenie Europy z zasięg u naszego systemu obrony ma negatywny wpływ zarówno na realizację interesów USA, jak i naszych europejskich sojuszników. Jeśli Europa nie będzie bezpieczna, również Stany Zjednoczone nie będą bezpieczne. W celu zapewnienia wspólnego bezpieczeństwa niezbędne jest rozmieszczenie i funkcjonowanie elementów system u obrony przeciwrakietowej w Europie, zanim zagrożenie objawi się z całą mocą. Z tego względu prowadzone są obecnie negocjacje na temat rozmieszczenia na terenie Polski w podziemnych wyrzutniach maksymalnie dziesięciu pocisków przechwytujących rakiety dalekiego zasięgu oraz stacji radiolokacyjnej śledzenia i identyfikacji pocisków balistycznych w środkowej fazie lotu na terytorium Czech. Przeciwrakietowe pociski przechwytujące nie są wyposażone w głowice bojowe zawierające materiał wybuchowy. Niszczą one swój cel - człony bojowe powracające w atmosferę ziemską- przy wykorzystaniu energii kinetycznej trafienia bezpośredniego, inaczej mówiąc zderzając się z nim poza atmosferą.
Tempo proliferacji pocisków balistycznych oraz stopień wynikającego z tego zagrożenia gwałtownie rośnie. Weźmy pod uwagę choćby następujące fakty:
- w roku 1972 tylko dziewięć państw dysponowało pociskami balistycznymi;
- w roku 1990, gdy zimna wojna dobiegała końca, 16 państw posiadało pociski balistyczne o różnych zasięgach
- do końca roku 2006 liczba ta wzrosła do 25 państw.
Liczba państw obecnie dysponujących pociskami o zasięgu średnim, pośrednim i/lub międzykontynentalnym (tj. pociskami, które mogą dosięgnąć naszych przyjaciół i sojuszników, a w niektórych przypadkach nawet USA) zwiększyła się z pięciu do dziewięciu. Jest oczywiste, że sytuacja w dziedzinie bezpieczeństwa narodowego jest obecnie bardziej złożona i mniej przewidywalna niż w momencie upadku Muru Berlińskiego w roku 1989 czy rozpadu Związku Radzieckiego w roku 1991.
Szczególne zaniepokojenie budzą programy rozwoju i testowania pocisków balistycznych realizowane obecnie przez Koreę Północną oraz Iran, podobnie jak działania tych państw zmierzające do rozprzestrzeniania tego rodzaju uzbrojenia.